Et yemek yamyamlık ya:(( Kendi karnımızı doyurmak için bir başka canlıyı öldürmek ve yemek ! Dehşet verici bir şey bence:(

Benim Annem Bir Melek dizisindeki her lafa " diyosuun" diyen kadın! Çok antipatik geliyor.

Papatyam dizisinde ana karakterin mesleği kasaplık, bu yüzden sahneler  kasap dükkanında geçiyor, kanlı kanlı çiğ etler, köftelik kıymalar pek romantik(!), estetik (!) duruyor ! ! !
Ya kardeşim başka meslek mi bulamadınız? Terzi olsaydı, manav olsaydı, ayakkabıcı olsaydı, kırtasiyeci olsaydı, bakkal olsaydı, çiçekçi olsaydı içimiz açılsaydı !
Sırf bu yüzden o diziyi izlemiyor, görür görmez kanal değiştiriyorum.

Kasaba dizisini seviyorum, izleyenler bilir ana kadın karakter Yağmur, başta çok güçlü bir kadın imajı çiziyordu, geçen bölümde  salya sümük ağlayınca Ziya bey miydi -adını unutum şimdi- "Yağmur hanım üşümeyin" diye omzuna ceketini koymuştu (bir yandan da sular seller gibi yağmur yağıyordu hani o sahne), bu bölümde de önce kahyası -onun da adını unuttum - üşüyor ve üzgün diye şalını getirip omzuna koydu, başka bir sahnede yine Ziya bey yine "üşüdünüz Yağmur hanım" diyerek yine kadının omzuna ceketini koydu. E, olmuyor ama Yağmur karakterini güçlü bir kadın diye seviyordum, her beş dakkada bir omzuna ceket, şal konulacaksa bir daha izlemeyeyim:)))

Valla sizleri bilmiyorum ama bence kadın dediğin güçlü olmalı, ağlamak istese bile başkalarının hele erkeklerin yanında asla ağlamamalı, kadın dediğin şöyle Kill Bill' deki 'Gelin' gibi bir kadın olmalı. Sırtında Hattori Hanzo kılıcı:)))kendisine yamuk yapanları yamultmalı:)))

not: Onu unut, bunu unut, blogumun ismini 'bunak peri' mi koysam ne :))

Sevgili Aytül'üm  için geçen gün yazdığım yazıyı hatırlayanlara, bu yazıyı zevkle değiştirdim çünkü Aytül'cüğüm beni ve diğer dostlarını kırmadı, kapattığı bloglarını tekrar açmış, aramıza dönmüş İşte bu kadarrr Nerede kalmıştıkkk? Ben kendi adıma çok mutlu oldum, çok sevindim, kendisine çoook teşekkür ediyorum, diğer arkadaşlarının da ne kadar mutlu olacağını biliyorum, ne güzel değil mi?

Melek olan Prenses'imle öyle çok birlikte resmimiz var ki, Amber'le de ilk birlikte resimlerimizi çekelim dedim, hazır havalar da güzel, 2009 sonbahar hatırası olur..
Prenses'im kıskanmasın ama ne olurrr:(((



Bu arada Prenses'im melek olalı 7 ayı geçmiş:(((Ama o her zaman kalbimin prensesi olacak....


7 ay önce yani nisan'da bebek kedi diyordum daha
isim bile koymamıştım, önce Bebecik, sonra Amber olduuuuk:)
Yaramaz durmuyor ki, komşu ablası resmi çekene kadar zor zaptettik:))

Sevgili arkadaşlar, ne zamandır "yazmıyorsun, yazmıyorsun" diyordunuz.
Dün sevdiğim dostlarımla  güzel bir gün geçirdim ve yazmak istedim.

Aslında gün önce benim için çok kötü başladı. Ankara'ya aniden kış bastırdı, otobüs durağına çok erken gittim, gayet kalın giyinmeme rağmen tam 1 saat resmen tirtir titredim, dondum. Eylül ayında nasıl bir soğuk, nasıl  üşüdüm anlatamam

Ama dostlarıma gider gitmez, Ayşe hanım sıcak su dolu termofon verdi, saatlerce elimden bırakmadım, çok iyi geldi. Bahçede güzel bir kahvaltıdan sonra, Ayşe hanımın eşi (aynı zamanda patronum) kasette çalan  ney eşliğinde, harika şiirler okudu,( gayet de güzel okuyor) Nazım, Ahmet Arif, İstanbul Meyhaneleri ve bir dolu şiirle, kulağımızın pası açıldı. Şiir dinletisi oldu valla.

Daha sonra çocuklarla (sevimli mi sevimli İlay ve Deniz'ciğim) uçurtma da uçurduk mu. Çocukluğumuza geri döndük yani.

Bir yandan da  eski Türk filmlerinin unutulmaz şarkılarını dinledik, " Bir Garip Yolcuyum Hayat Yolunda" dan tutun da," Sarmaşık Gülleri" ne kadar.

Daha sonra içeri girdik, şömineyi yaktılar, odunlar çıtır çıtır, oohhhhh, Şark köşesindeki kocaman güzel mangala da közleri koyduk, köpüklü köpüklü kahvelerimizi içip, sohbet ederken, üşümem tamamen geçti, sıcacık olduk hepimiz.

Her güzel gün gibi, akşam oldu ve  gitme vaktim geldi

(eee, evde Amber beni bekler)

Eve gittiğimde, gün boyu yalnız kalan Amber'in  sevinçten bir zil takıp oynamadığı kaldı.

Oraya hopladı, buraya zıpladı, koridoru koştu, kanepelerin üstlerine fırladı, bir yandan da "mırrr, mırrrr" sesler çıkartıyor herhalde " ben koşayım, sen yakala " diyor.

İşte böyle, sevgili dostlarıma bu güzel gün için teşekkür ediyorum, ellerine sağlık diyorum.

Ya, internet bağımlısı olmak istemiyorummmm
o yüzden de facebook  hesabımı dondurdum..
ne olur kusura bakmayın arkadaşlarım...
sanki illa bir şeyler yazmak zorundamıyışım gibi hissediyorum oysa bloguma bile bir şeyler yazmak içimden gelmiyor. Bir de facebook'u pek benimsemedim yani blog gibi sevimli gelmiyordu bana...ısınamadım...
tüm arkadaşlarıma duyurayım dedim, kusura bakmayacağınızı biliyorum, eskiden de açmış, beğenmeyip 1 - 2 hafta içinde kapatmıştım.
hepinizi seviyorum

Haa, bir de yeni haber, Bebecik büyüdü, artık bebecik değil, koca kedi oldu,  isminin 'Bebecik' olması tuhaf olacak, düşünüp, taşındım ona yeni bir isim bulmaya karar verdim. Baktım bebekken mavi olan gözleri değişmiş;  bakıra çalan sarı rengi daha doğrusu tam kehribar, amber rengi olmuş. Kehribar uzun olduğu için ' amber ' isminde karar kıldım. Google görsel aramada amber taşlarına baktım, aynen kedimin gözleri, tam amber rengi...hoşuma giden bir şey daha oldu, amber oğlak burcunun sihirli taşıymış, eh, ben de 5 Ocak yani  oğlak burcuyum. Sahi bir de ünlü roman vardı, Amber diye.  Yazarı Kathleen Winsor.  17. yüzyıl İngiltere' sinde Amber adlı güzel bir kızın başından geçen ilginç olayları anlatıyor.  Farkettiğiniz gibi Amber aslında bir kız ismi ama olsun kedim ameliyat olacağı için cinsiyetsiz sayılır.

Amber' cik, yumakla oynarken...



Amber'e sepet aldım ama biraz küçük kaldı